Φέρτε πίσω την παιδική μας ηλικία

Εδώ και χρόνια, για τους δικούς μου λόγους, αποφεύγω να πηγαίνω στο γήπεδο. Αν και είμαι φανατικός ποδοσφαιρόφιλος με ορισμένες από τις ομορφότερες αναμνήσεις από κερκίδες ποδοσφαιρικού γηπέδου, ζώντας στην Ελλάδα, τα ποδοσφαιρικά γήπεδα αντιπροσωπεύουν για μένα κάτι σχεδόν απωθητικό. Κάθε φορά που βλέπω παρόμοια σκηνικά με όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στον χώρο του ποδοσφαίρου, συνειρμικά μου έρχεται στο μυαλό η συγκεκριμένη ιστορία.

Ήμασταν δεν ήμασταν εννιά χρονών όταν το 1991 η μεγάλη ομάδα του Ερυθρού Αστέρα σήκωνε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (Champions League), νικώντας στον τελικό του Μπάρι, την Μαρσέιγ στα πέναλτι. Υπό τις οδηγίες του Λιούπκο Πέτροβιτς, η παρέα των Μπελοντέτιτσι, Μιχαήλοβιτς, Προσινέσκι και Σαβίσεβιτς έκανε μια μεγάλη έκπληξη και κέρδιζε φίλους σε όλη την Ευρώπη.

Λίγους μήνες νωρίτερα το δώρο των γονιών μου (μια μπάλα και μια φανέλα της Μίλαν) ήταν ικανό να με κάνει φανατικό οπαδό της ιταλικής ομάδας. Όταν όμως στον ημιτελικό είδα τους Γιουγκοσλάβους να αποκλείουν, στο κατάμεστο Μαρακανά, την Μπάγερν Μονάχου έβαλα τη φανέλα της Μίλαν στη ντουλάπα και ζήτησα να μου φέρουν μία του Ερυθρού Αστέρα. Τότε ο πατέρας μού εξήγησε ότι στην χώρα των νέων μου ινδαλμάτων η κατάσταση ήταν στα πρόθυρα πολέμου και πως ήταν αδύνατο να καταφέρει κανείς να μου φέρει το δώρο που ζητούσα.. Εγώ θα πρόσθετα, όμως, «φέρτε πίσω την παιδική μας ηλικία». Τότε που για τα παιδιά το ποδόσφαιρο ήταν χαρά, αξίες, διαπαιδαγώγηση. Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται. Δείτε αυτό το βίντεο και θα καταλάβετε..

 

Σχετικές δημοσιεύσεις