Και οι τοίχοι κλαίνε

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Aυτό το σύνθημα γραμμένο σ΄ένα τοίχο του Νέου Ηρακλείου κοντά στη γέφυρα της Φιλοθέης έφερνε στην Αλεξάνδρα σχεδόν δάκρυα στα μάτια. Ακόμη και οι υπάλληλοι του δήμου ένιωθαν ένα ανεξήγητο δέος να τους καταλαμβάνει.

Μια απειλή θλίψης και ευαισθησίας που τρόμαζες στην ιδέα ότι θα την σφουγγαρίσεις ή θα την κρύψεις με μια αδιάφορη μπογιά. Κανείς φρεσκοβαμμένος τοίχος δεν θα μπορούσε να γίνει πιο σπαρακτικός.

Και οι τοίχοι κλαίνε, μην αμφιβάλλετε γι΄αυτό. Οι τοίχοι γνωρίζουν πολλά, σαν τους έμπιστους εξομολογητές που αυτιά έχουν και μιλιά δεν έχουν.


Οι Γερμανοί καθολικοί και προτεστάντες που είχαν εγκατασταθεί στο Νέο-Παλαιό Ηράκλειο από την εποχή του Οθωνα ήταν αυτοί που πολέμησαν πρώτοι τους ναζί. Στο κοιμητήριο ησυχάζουν οι ήρωές τους, την ώρα που σπαράζουν οι ερωτευμένες καρδιές χωρίς ανταπόκριση.

-Αν ήμουν αλλιώς, ε μωρό μου;

Το έγραψε Αλβανός καψούρης ή ποιητής λαβωμένος θανάσιμα από ανεκπλήρωτο έρωτα;

Πόσο καιρό μπορεί να πάρει μια απάντηση σ΄αυτή την απορία. Πιθανόν μια ολόκληρη ζωή.

Κι αν ήταν γυναικείο χέρι που χάραζαν αυτές τις λέξεις; Τι τέλος πάντων ήθελε να πει αυτή η ευαίσθητη ψυχή;

Πηγή

Σχετικές δημοσιεύσεις