Μην το χασετε! Ξέσπασε ΠΥΡΗΝΙΚΟΣ πόλεμος για τον Θανάση Καρτερό

Aυτή τη φορά δεν συμμετέχει ο Θανάσης Καρτερός αλλά ο πόλεμος ξέσπασε για χάρη του. Τα Παραπολιτικά θα κυκλοφορήσουν με την “βιογραφία” του Καρτερού που υπογράφει ο Θανάσης Φουσκίδης με τίτλο Υπηρέτης Πολλών Αφεντάδων. Το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ του δημοσιογράφου πυροδότησε την αντίδραση του ενόπλου συντρόφου Γιώργου Πετρόπουλου-δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών-ο οποίος απάντησε από την σελίδα του στο Facebook στον Θανάση Φουσκίδη. Ο τελευταίος θα επανέλθει κι εκείνος μέσα από το fb για να απαντήσει στον Πετρόπουλο. Στο μεταξύ στο in.gr δημοσιεύεται άρθρο του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου για τον Καρτερό.



Θα γράψει λοιπόν ο Θανάσης Φουσκίδης στα Παραπολιτικά>

Την περίοδο που η οικογένεια του σηµερινού πρωθυπουργού, Αλ. Τσίπρα, έπαιρνε εργολαβίες από τη χούντα των συνταγµαταρχών, ένας ατίθασος φοιτητής στο οικονοµικό τµήµα της Νοµικής Σχολής Αθηνών, ονόµατι Θανάσης Καρτερός, διωκόταν για τις πολιτικές του πεποιθήσεις είχε γίνει τρόφιµος σε τέσσερις διαφορετικές φυλακές της Ελλάδας. Τους τίτλους τιµής που απέκτησε από την αντιστασιακή του δράση, εφόσον δεν τους εκτίµησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου, όπως έκανε µε άλλους της κοµµουνιστικής Αριστεράς, θέλησε να τους κεφαλαιοποιήσει µέσα από το ΚΚΕ. ∆ηλαδή, από τον «Ριζοσπάστη», το κοµµατικό έντυπο του Περισσού, που τελικά υπήρξε η µεγαλύτερη σχολή παραγωγής «συστηµικών» δηµοσιογράφων, καθώς εκεί εκπαιδεύονταν «όλα τα καλά παιδιά» της µεταπολιτευτικής πιάτσας των µίντια.

Και όλοι ήξεραν καλά πως, αν γίνουν «πάροχοι» της αριστεροσύνης τους στα αφεντικά του κεφαλαίου και της διαπλοκής, αυτή η επιλογή τους θα κοστολογηθεί, θα εξαγοραστεί και θα πληρωθεί πιο ακριβά, διότι η δική τους «συµµετοχή» στα σχέδια όσων «χρησιµοποιούσαν» τα ΜΜΕ για να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις ήταν το τέλειο άλλοθι για τη «νοµιµοποίηση» των «νταβατζήδων» της ενηµέρωσης. Σε αυτό το κόλπο ο Θ. Καρτερός µεγαλούργησε ως «επικοινωνιακή παλλακίδα» ουκ ολίγων κραταιών «βαρόνων» των ΜΜΕ στις πιο κρίσιµες περιόδους της σύγχρονης Ιστορίας, καθώς το ένδοξο παρελθόν του στον χώρο της Αριστεράς ανέβασε τις µετοχές του στο χρηµατιστήριο της ιδιωτικής οικονοµίας. Οταν δε αποχώρησε από τον «Ριζοσπάστη», για χάρη του «κονταροχτυπήθηκαν» οι κυρίαρχοι «βαρόνοι» των ΜΜΕ, Χ. Λαµπράκης και Σ. Αλαφούζος, που ήξεραν καλά πως η «δουλίτσα» της προπαγάνδας και των επικοινωνιακών τους αφηγηµάτων γίνεται καλύτερα µε την επιστράτευση «οσίων» µαρτύρων της Αριστεράς και της προόδου.

Ο ταλαντούχος Θ. Καρτερός, µετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1989, που συνέπεσε µε την άνθηση της ιδιωτικής τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, κατάλαβε πως τα χρόνια που σπατάλησε µε το να πολεµά τους «ταξικούς εχθρούς» και το «κεφάλαιο» ήταν µια «άγονη ιδεολογική απερισκεψία» και, ως εκ τούτου, έπρεπε να τη διορθώσει σε ατοµικό επίπεδο µε όρους αγοράς και ωφελιµιστικής στόχευσης. ∆ηλαδή, να βγάλει λεφτά και να κονοµήσει, εφόσον είχε όλα τα προσόντα σε επίπεδο ιδεολογικού υποβάθρου, κριτήριο που αξιολογούσε µε άριστο βαθµό η διαπλοκή.
Με τον αέρα του αριστερού του παρελθόντος, κατάφερε να γίνει δεξί χέρι της οικογένειας Αλαφούζου, καθώς, όταν αποχώρησε από τον «Ριζοσπάστη», δεν πήγε τελικά στο συγκρότηµα Λαµπράκη, αλλά στον ΣΚΑΪ, τον οποίο θεωρούσε πιο µαχητικό σε επίπεδο δηµοσιογραφικής κάλυψης των γεγονότων.



Η σχολή του ΣΚΑΪ, όπως αυτή διαχρονικά κυριάρχησε στα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, ήταν προσωπικό του δηµιούργηµα και επί των ηµερών του ανδρώθηκαν δηµοσιογραφικά οι Νίκος Κακαουνάκης και Γ. Τράγκας, αλλά και το αγαπηµένο του παιδί, ο Αρης Πορτοσάλτε, τον οποίο σήµερα ο ΣΥΡΙΖΑ εµφανίζει ως φορέα ενός «επικοινωνιακού απόπατου». Η λατρεία του Θ. Καρτερού προς το πρόσωπο του Α. Πορτοσάλτε και του τρόπου που παρουσίαζε τα γεγονότα ήταν τέτοια που, όταν ο ίδιος «µετακινήθηκε» από το συγκρότηµα Αλαφούζου, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, για να «παίξει µπάλα» στο συγκρότηµα του «εκσυγχρονιστή» εκδότη Μ. Ανδρουλιδάκη, τον «πήρε µαζί του» στον ραδιοφωνικό σταθµό «Planet». Για όσους δεν γνωρίζουν, ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Θ. Καρτερός ήρθε σε ρήξη µε τα µέλη της οικογένειας Αλαφούζου ήταν επειδή την περίοδο διαδοχής του Α. Παπανδρέου δεν στήριξαν εξ αρχής την υποψηφιότητα του Κ. Σηµίτη, αλλά είχαν προεξοφλήσει την κυριαρχία του Α. Τσοχατζόπουλου.

Σύμφωνα με πληροφορίες , ο Θανάσης Καρτερός ήταν αυτός που έδωσε αγώνα υπέρ του Κ. Σηµίτη, οργανώνοντας ραντεβού «συνεννόησης» µεταξύ του πρώην πλέον πρωθυπουργού και του αείµνηστου Αρ. Αλαφούζου. Το γεγονός δε ότι ο Θ. Καρτερός υπήρξε «θιασιώτης» του εκσυγχρονιστικού κινήµατος του Κ. Σηµίτη επιβεβαιώθηκε στην πορεία του «επαγγελµατικού» του βίου, καθώς µεταπήδησε στο «συγκρότηµα» Ανδρουλιδάκη, που στα τέλη της δεκαετίας του ’90 άθροιζε σε επίπεδο ΜΜΕ τον «Επενδυτή», την «Εξουσία», τον «Πλάνετ» και στη συνέχεια τον τηλεοπτικό σταθµό «Τέµπο».

Εκείνη την περίοδο ο Θ. Καρτερός, µαζί µε τον συγχωρεµένο Τ. ∆ραβαλιάρη, είχαν ανακηρυχθεί στους πιο ισχυρούς παράγοντες για την εµπέδωση της επικοινωνιακής κυριαρχίας του Κ. Σηµίτη στα µέσα µαζικής ενηµέρωσης, ενώ από τις θέσεις ευθύνης που κατείχαν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη «διάσπαση» του ΣΥΝ, καθώς έκαναν τα «πολιτικά ρουσφέτια» της στρατηγικής του Κ. Σηµίτη για την περίφηµη διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Ο Θ. Καρτερός, µάλιστα, για µια περίοδο «διεκδίκησε» και τον ρόλο του «ρυθµιστή» και της διαδοχής του Κ. Σηµίτη, παριστάνοντας τον «πολιτικό µέντορα» του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Μ. Χρυσοχοΐδη, τον οποίο παρακινούσε να ανοίξει την ηγετική του περπατησιά όταν επί των ηµερών του «εξαρθρώθηκε» η τροµοκρατική οργάνωση «17 Νοέµβρη».

Ολα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά για να αντιληφθεί κανείς πως η πορεία ενός ανθρώπου όπως ο Θ. Καρτερός ετεροκαθορίζεται από τη στιγµιαία δυναµική των γεγονότων και έναν ακατάσχετο τυχοδιωκτισµό, που µεταβάλλει τις συγκυρίες σε αξιοποιήσιµα εργαλεία για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών και ωφελιµιστικών επιδιώξεων, ειδικά όταν δεν είσαι κανένας τυχαίος, αλλά ξέρεις πως είσαι «αναγκαίος» και από θέση ασφάλειας και σιγουριάς µπορεί να «κερδοσκοπήσεις», ποντάροντας τα ρέστα σου στην αδυναµία των άλλων.

Βέβαια, στο βιογραφικό του Θ. Καρτερού δύσκολα θα βρει κανείς όλες τις αλήθειες από την ιστορία της ζωής του. Ως γνήσιος νοσταλγός της σταλινικής εποχής, έχει διαγράψει από αυτό τα πιο σηµαντικά κεφάλαια, εκείνα δηλαδή κατά τα οποία υπήρξε υπηρέτης ισχυρών αφεντάδων, χρήσιµο γρανάζι της περίφηµης «πλουτοκρατίας» και επικοινωνιακός βαστάζος των «ολιγαρχών» του Τύπου.

Το γεγονός ότι σήμερα παριστάνει τον «χωροφύλακα» του δηµοσιογραφικού κόσµου από το «δεσποτικό» του Μεγάρου Μαξίµου, θα µπορούσε να αποδοθεί σε έναν βαθµό στις αναπόφευκτες παραξενιές της τρίτης ηλικίας, καθώς είναι δύσκολο ένας άνθρωπος να συµβιβαστεί µε την ιδέα της φθοράς όταν παύει να περνάει η «µπογιά του», όσο και αν παριστάνει τον «νεόγερο» για να τιµήσει στα στερνά του τα πρώτα της νιότης του, κάτι δηλαδή σαν αυτό που έλεγε ο Γ. Παπανδρέου, «αντιεξουσιαστές στην εξουσία».

Ωστόσο, τα συµπτώµατα της «εκδικητικής µανίας» εναντίον των εκπροσώπων των ΜΜΕ που δεν είναι αρεστοί στην κυβέρνηση, την οποία υπηρετεί σήµερα από τη θέση του διευθυντή του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, υποδηλώνουν έναν «αυταρχικό κοµπλεξισµό» έναντι όλων, επειδή ο ίδιος έπαψε να είναι δηµοσιογράφος και έγινε «υπάλληλος» του Μεγάρου Μαξίµου. Κάτι που µπορεί να ικανοποιεί την «αυταρέσκειά» του επειδή «παραγοντίζει» θεσµικά, όπως ο Καρανίκας, αλλά από την άλλη δεν είναι ηλίθιος να µην αντιλαµβάνεται πως η επιλογή του αυτή ήταν η προσωπική του ήττα. Αυτό από εγωισµό και µόνο δεν θέλει να το παραδεχτεί και πλέον είναι µονόδροµος για τον ίδιο να υπερασπίζεται µε κωµικό τρόπο και αστεία επιχειρήµατα τον ρόλο του «αρλεκίνου» της εξουσίας.
Ο Θ. Καρτερός, που έµαθε στους δηµοσιογράφους την τακτική της επιβλητικής και παρεµβατικής δηµοσιογραφίας, ως διευθυντής σήµερα του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού έχει την ψευδαίσθηση πως τα «γεννήµατά» του θα υποταχθούν στα πολιτικά του κελεύσµατα και θα «καταπιούν» αµάσητη την κοµµατική γραµµή που δίνει µε τις δηµόσιες παρεµβάσεις του. Οµως, κάποτε, όπως είναι γνωστό στη δηµοσιογραφική πιάτσα, ο ίδιος έβαζε δηµοσιογράφους να κάνουν εκποµπές εναντίον των κυνηγών στην Τήλο, επειδή τον ενοχλούσε η παρουσία τους εκεί το διάστηµα που έχτιζε το εξοχικό του. Ιδιαιτέρως χαρακτηριστική εξάλλου της νοοτροπίας της «συνοµοταξίας Καρτερού» ήταν η απάντηση που έδωσε σε σχετική ερώτηση που του έγινε στο πλαίσιο συνέντευξής του ο Αρης Αλεξανδρής: «Η πιο προφανής διαπίστωση σχετικά µε τη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καµµένου είναι ότι πρόκειται για έναν µπουφόνικο θίασο ανίκανων τυχοδιωκτών. Ο χαβαλές στην εξουσία, κάθε µέρα και από µία αφορµή για γέλιο. Στην πραγµατικότητα όµως, αυτή η συµµαχία αντιπροσωπεύει, νοµίζω, κάτι απείρως πιο επικίνδυνο. Την πιο απειλητική µορφή σαπίλας. ∆εν είναι η διαφθορά, η ιδεοληψία, η οικονοµική τους πολιτική, η εµφυλιοπολεµική ρητορική, τα σκάνδαλά τους που µε κάνουν να φρίττω. Είναι ότι όλα αυτά κατάφεραν να τα κανονικοποιήσουν. Κατάφεραν να γίνουν οι χειρότεροι, πείθοντας υπερβολικά πολύ κόσµο ότι είναι οι προτιµότεροι. Είναι το καµουφλάζ και η εξαπάτηση το πιο τροµακτικό χαρακτηριστικό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, µπροστά στο οποίο µοιάζει σχεδόν µε πταίσµα το ότι είναι ακατάλληλοι για τη θέση τους».

Θα απαντήσει ως εξής μέσα από τη σελίδα του στο fb ο δημοσιογράφος Γιώργος Πετρόπουλος>

Από την αρχή, σχεδόν, που ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας παρατηρείται μια κλιμάκωση του αντικομουνισμού από έντυπα και δημοσιολόγους φίλα προσκείμενους στη ΝΔ και κυρίως στην ακροδεξιά της πτέρυγα. Ούτε λίγο- ούτε πολύ, όλοι αυτοί προσπαθούν να πείσουν την ελληνική κοινωνία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του ταυτίζονται με όλα τα επαναστατικά κινήματα του 20ου αιώνα. Είναι μπολσεβίκοι, είναι λενινιστές, είναι σταλινικοί, είναι το ΚΚΕ της αντίστασης και του εμφυλίου, είναι ταυτόσημοι με τον Κάστρο και την κουβανέζικη επανάσταση, είναι με τον Τσάβες και τον Μαδούρο, είναι όμως και με την ατομική τρομοκρατία σε όλες τις εκφάνσεις της.



Θα μπορούσε κανείς όλον αυτό τον παραλογισμό να τον χαρακτηρίσει, απλώς, γελοιότητα και να ξεμπερδεύει. Είναι όμως κάτι πολύ σοβαρότερο- πέραν του γελοίου που εμπεριέχει. Πρόκειται για μια ασφαλίτικου τύπου προπαγάνδα που διαμορφώνει μια στρεβλή, πρωτόγονη αντικομουνιστική πολιτική και ιστορική συνείδηση- ή τουλάχιστον το επιχειρεί- η οποία δείχνει να έχει αποκλειστικό στόχο το ΣΥΡΙΖΑ αλλά χτυπάει το σύνολο της Αριστεράς και το κομμουνιστικό κίνημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα διαχειστιστικό του συστήματος αριστερό κόμμα. Τάσεις μπορεί να έχει στο εσωτερικό του αλλά ουδέποτε ως κόμμα εξήγγειλε κάποια επανάσταση. Εφάρμοσε μνημόνια κι έχει αποδεχτεί το μεταμνημονιακό πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο το οποίο συμφωνήθηκε με τους δανειστές. Στο βαθμό που δεν αντιμετωπίζεται με την πραγματική του πολιτική ταυτότητα αλλά με αυτόν τον αντικομουνιστικό οχετό είναι το λιγότερο εγκληματικό και αυτοχειρία για την υπόλοιπη αριστερά να μην σηκώνει μέτωπο σε αυτή την πρωτόγονη αντικομουνιστική πολιτική χυδαιότητα.

Τα παραδείγματα του πρωτόγονου αυτού αντικομουνισμού είναι άπειρα. Πλήθος άρθρων και σχολίων, μοίρασμα ασφαλίτικης αντικομμουνιστικής βιβλιογραφίας από εφημερίδες, πολιτικές ανακοινώσεις κομμάτων και οργανώσεων κ.ο.κ.

Αυτές τις μέρες ο δεξιός Τύπος επιτίθεται στον Θανάση Καρτερό με το επιχείρημα ότι το 1986 που έγινε το ατύχημα στο Τσέρνομπιλ εκείνος (αρχισυντάκτης τότε του Ριζοσπάστη με διευθυντή τον Φαράκο) έγραφε να τρώει ο κόσμος μαρούλια και άλλα ζαρζαβατικά γιατί δεν είχαν προσβληθεί από τη ραδιενέργεια. Πρόκειται για γελοιότητα. Γιατί ναι μεν, τότε, ο Ριζοσπάστης είχε υπερασπιστεί την ΕΣΣΔ από τις χυδαίες επιθέσεις δεξιών και ακροδεξιών αλλά ουδέποτε έγραψε κάτι που δεν το έλεγαν οι επιστήμονες. Η φιλολογία όμως αυτή περί μαρουλιών κ.ά έχει δύο πλευρές που πρέπει να ληφθούν υπόψη: α) Αυτοί που τα γράφουν αυτά δεν φέρνουν και οφείλουν να φέρουν μία απόδειξη, ένα άρθρο, ένα σχόλιο, ένα ρεπορτάζ με ή χωρίς την υπογραφή του Καρτερού. β) Το θέμα αυτό- και στην περίπτωση που ισχύει και στην περίπτωση που δεν ισχύει (κατηγορηματικά λέμε πως είναι κατασκευή)- δεν αφορά τον Καρτερό. Αφορά το ΚΚΕ. Ο Ριζοσπάστης δεν ήταν εφημερίδα του Καρτερού να γράφει ό,τι θέλει. Ηταν εφημερίδα του ΚΚΕ. Αυτά δηλαδή που λέει αυτός ο συρφετός των ακροδεξιών και των ηλιθίων μπορεί να στοχεύουν στον Καρτερό αλλά το ΚΚΕ αφορούν. Κι είναι παράξενο που το ΚΚΕ δεν βγαίνει να πει ότι στην εφημερίδα του δεν γράφτηκαν ποτέ αυτές οι ηλιθιότητες. Δεν αντιλαμβάνεται πως αν περάσει μια τέτοια εντύπωση ότι γράφτηκαν, αυτό θα αποτελέσει ένα προηγούμενο το οποίο μετά από καιρό δεν θα χρησιμοποιείται κατά του Καρτερού αλλά κατά του κόμματος;

Σήμερα η εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ του Μαρινάκη (με υπογραφή κάποιου Θανάση Φουσκίδη) παρουσιάζει μια δισέλιδη προσωπογραφία του Θ. Καρτερού με τίτλο «ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΠΟΛΛΩΝ ΛΦΕΝΤΑΔΩΝ».
Για την πολιτική και επαγγελματική του πορεία, αφότου έφυγε από το ΚΚΕ, δεν θα μιλήσω εγώ. Η ιστορία του όμως στο διάστημα που ήταν στο ΚΚΕ με αφορά. Είναι και δική μου- δική μας ιστορία. Ουδέποτε άλλωστε δέχτηκα πως η ιστορία του κόμματος είναι ανώνυμη όταν αυτοί που την έγραψαν έφυγαν από το κόμμα και επώνυμη όταν αφορά άτομα τα οποία παραμένουν.

1. Ο Καρτερός έχει μια δράση στο ΚΚΕ, που ειδικά στα χρόνια της δικτατορίας λίγοι την έχουν. Καταρχήν δεν ήταν στη Νομική Αθηνών- όπως γράφουν τα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ- αλλά στη Νομική Θεσσαλονίκης όταν συνελήφθη από τη Χούντα. Πριν τη Χούντα υπήρξε μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη και είχε διώξεις για εκείνη τη δράση του. Από τη Χούντα διώχθηκε και φυλακίστηκε χωρίς να κάνει την παραμικρή υποχώρηση.

2. Το δημοσίευμα γράφει ότι έφυγε από το ΚΚΕ με την διάσπαση του ’89. Δηλαδή τη διάσπαση της ΚΝΕ. Πρόκειται για ψέμα. Έφυγε με την διάσπαση του ‘91, με την ομάδα των λεγόμενων ανανεωτικών. Τόσα ξέρουν, όμως, τόσα γράφουν. Το 1989 έγινε διευθυντής του Ριζοσπάστη όταν ο τότε Διευθυντής Γρ. Φαράκος έγινε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

3. Γράφουν, επίσης, τα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ για τον Καρτερό: «Τους τίτλους τιμής που απέκτησε από την αντιστασιακή του δράση, εφόσον δεν τους εκτίμησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου, όπως έκανε με άλλους της κομμουνιστικής Αριστεράς, θέλησε να τους κεφαλαιοποιήσει μέσα από το ΚΚΕ». Πρόκειται για ψέμα ολκής. Ο Καρτερός ήταν μέλος του ΚΚΕ και στέλεχος της ΚΝΕ από την εποχή της Δικτατορίας και μέλος της ΚΕ του Κόμματος από το 10ο Συνέδριο (1978). Καμία σχέση και καμία ερωτοτροπία δεν είχε με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80.

4. Στο ίδιο κείμενο διαβάζουμε για τον Ριζοσπάστη: «υπήρξε η μεγαλύτερη σχολή παραγωγής ‘‘συστημικών’’ δημοσιογράφων, καθώς εκεί εκπαιδεύονταν ‘‘όλα τα καλά παιδιά’’ της μεταπολιτευτικής πιάτσας των μίντια». Πρόκειται για ασφαλίτικης εμπνεύσεως χυδαιότητα. Ο Ριζοσπάστης σε όλη του την ιστορία και για ένα διάστημα μετά το 1996 υπήρξε μία από τις καλύτερες σχολές δημοσιογραφίας σε ολόκληρο τον ελληνικό Τύπο. Και φυσικά δεν μπορεί να ευθύνεται για την πολιτική- επαγγελματική διαδρομή του οποιουδήποτε, όταν εκείνος αποχώρησε από τις τάξεις του. Ο αντικομουνισμός σε συνδυασμό με το δόγμα της συλλογικής ευθύνης ήταν πάντοτε η τέλεια συνταγή του φασισμού.

Γ.Π.

Μετά από το παραπάνω δημοσίευμα θα απαντήσει στον Πετρόπουλο ο Θανάσης Φουσκίδης μέσα από το fb ενώ την απάντηση δημοσιεύουν και τα Παραπολιτικά>

Πριν από λίγο με πληροφόρησαν ότι ένας… Γιώργος Πετρόπουλος μπήκε στην διαδικασία να γράψει ένα μακροσκελές και ταυτόχρονα απείρως γραφικό κείμενο (σαν κι αυτά που διάβαζαν στα αμφιθέατρα οι παλαιάς κοπής ακραίοι ομοϊδεάτες του και μας έπαιρνε η νύχτα) για το σημερινό δημοσίευμα των ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΩΝ σχετικά με τα έργα και τις ημέρες του Θανάση Καρτερού, το οποίο φέρει την υπογραφή μου. Κατ’ αρχήν τους χαρακτηρισμούς περί αντικομμουνισμού και ακροδεξιάς τους αντιπαρέρχομαι και τους επιστρέφω στον ίδιο, που προφανώς ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία διαθέτει τα αντίστοιχα κόμπλεξ. Είναι κι αυτό άλλωστε ενδεικτικό παράδειγμα του αριστερού φασισμού που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, όπως είπε κι ένας από τους πλέον ΚΑΝΟΝΙΚΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ που γνώρισε ποτέ η χώρα. Αναφέρομαι φυσικά στον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος δεν έχει, ούτε θα μπορούσε να έχει σχέση με… Πετρόπουλους και Καρτερούς.

Η Αριστερά που υπερασπίζονται και εκπροσωπούν οι προαναφερθέντες, είναι αυτή που σφιχταγκαλιάζεται χάριν της καρέκλας με τα αυθεντικά ακροδεξιά παραληρήματα τύπου Καμμένου. Είναι αυτή που αντιμετωπίζει με επικοινωνιακούς όρους τους θανάτους 100 ανθρώπων. Είναι αυτή που καταδικάζει ηθικά Έλληνες πολίτες, δίνοντας… γραμμή στη Δικαιοσύνη μέσω non paper, μόνο και μόνο επειδή δεν προσκύνησαν το μεγαλείο του Τσίπρα και της πρώτης φοράς Αριστερά. Είναι αυτή που ξεστόμισε τα χειρότερα ψέματα της μεταπολίτευσης. Είναι αυτή που λοιδορεί (καλή ώρα) εκδότες και δημοσιογράφους γιατί τολμούν να ασκήσουν κριτική και να μην κάνουν τα χατίρια στην κακομαθημένη και εξουσιομανή παρέα του Μαξίμου Όλους αυτούς δηλαδή που καθοδηγεί ο Καρτερός και για χάρη των οποίων (και βεβαίως του εαυτού του) επιστρατεύει την πιο ελεεινή μορφή προπαγάνδας στην οποία μυήθηκε προ αμνημονεύτων ετών.

ΥΓ.1. Για την ταμπακιέρα δεν μας λέει τίποτα ο Πετρόπουλος της φιλοκυβερνητικής ΕΦΣΥΝ των 6.500 φύλλων. Για το πόσους δηλαδή… αφεντάδες υπηρέτησε το ίνδαλμά του,ο Καρτερός. Εκτός κι αν για παράδειγμα η περίοδος Σημίτη ταυτίζεται πολιτικά με την παραδοσιακή συνθηματολογία της Αριστεράς.

ΥΓ2. Το να είσαι ΚΑΠΟΙΟΣ για ΚΑΠΟΙΟΥΣ στην δική μου ηλικία είναι μάλλον θετικός οιωνός για το μέλλον. Το να είσαι όμως ανύπαρκτος στα μεσοκοπήματα και να δίνεις στίγμα ως αυτόκλητος υπερασπιστής (τσιράκι στα νέα ελληνικά) του οποιουδήποτε Καρτερού, ο οποίος τυγχάνει να έχει μια προσωρινή θέση σ’ αυτό το σάπιο και αδίστακτο πρωθυπουργικό περιβάλλον, είναι τουλάχιστον απογοητευτικό.

ΥΓ3. Καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός και τα… μαρούλια. Για όλους μας…

ΥΓ4. Αλήθεια, όλους αυτούς τους τύπους, «οπορτουνιστές» δεν τους αποκαλούν στους κόλπους του ΚΚΕ;

Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος τώρα μέσα από το in.gr (Παραπολιτικά και in.gr είναι ιδιοκτησίας Μαρινάκη) θα γράψει τα εξής για τον Θανάση Καρτερό>

Όταν στις 26 Απριλίου του 1986 η νυχτερινή βάρδια στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ, στην Ουκρανία, αποφάσιζε να κάνει μια άσκηση για να διαπιστώσει τι θα γίνει εάν κλείσουν τα συστήματα ασφαλείας, δεν ξεκινούσε μόνο την ακολουθία που οδήγησε σε ένα από τα τραγικότερα πυρηνικά ατυχήματα, αλλά και μια δοκιμασία ως προς την ενημέρωση.

Παραδοσιακά μυστικοπαθές το σοβιετικό καθεστώς θα προσπαθήσει αρχικά να αποκρύψει την έκταση του συμβάντος για να αναγκαστεί στη συνέχεια, λόγω και της πολιτικής της Γκλάσνοστ («διαφάνεια»), να το παραδεχτεί.

Όμως, επειδή οι επιπτώσεις του ατυχήματος δεν περιορίστηκαν στο σοβιετικό έδαφος αλλά επηρέασαν όλη την Ευρώπη, η δοκιμασία ως προς την ενημέρωση ήταν μεγάλη και σε άλλες χώρες, ιδίως εκεί όπου υπήρχαν ισχυρά κομμουνιστικά κόμματα και φιλοσοβιετικές διαθέσεις.

Στην Ελλάδα αυτό ήταν ιδιαίτερα έντονο και επειδή η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν ήθελε να φανεί πολύ εχθρική απέναντι στην ΕΣΣΔ και επειδή υπήρχε το ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ στρατευμένο σε μια παραδοσιακή αντίληψη που τον ταύτιζε με την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ, έκρινε ότι δεν μπορούσε να αφήσει το ατύχημα να γίνει αφορμή αντισοβιετικής προπαγάνδας.

Το αποτέλεσμα ήταν μια συστηματική προσπάθεια από τον Ριζοσπάστη να μειώσει τη σημασία του ατυχήματος και να διασκεδάσει το άγχος για κινδύνους από τη ραδιενέργεια.

Τα όσα επανέρχονται στη δημοσιότητα περί δηλώσεων για τα… ακίνδυνα μαρούλια, προέρχονται από εκείνη την περίοδο, έστω και εάν ορισμένες φράσεις είναι περισσότερο «αστικοί μύθοι».

Τα δεδομένα αυτά θα ενδιέφεραν κανονικά μόνο τους ιστορικούς, εάν δεν υπήρχε και κάτι ακόμη: Αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη εκείνη την περίοδο ήταν ο Θανάσης Καρτερός. Στην πραγματικότητα ήταν ο διευθυντής, έστω και εάν τυπικά διευθυντής (και υπεύθυνος από το ΠΓ) ήταν ο Γρηγόρης Φαράκος.

Είναι αλήθεια ότι όλοι λένε ότι ο Καρτερός τότε δίδασκε πραγματικά δημοσιογραφία και μάλιστα στο δύσκολο έδαφος του κεντρικού κομματικού εντύπου του ΚΚΕ. Μόνο που έμαθε και άλλα πράγματα τότε.

Η υπόθεση Τσερνόμπιλ είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα χειραγώγησης της ενημέρωσης και μάλιστα με βάση τη λογική «το κόμμα ξέρει καλύτερα». Είναι η λογική που λέει ότι μπορεί το κόμμα να υπαγορεύσει την αλήθεια στα κομματικά μέλη, ακόμη και εάν η «κομματική αλήθεια» δεν αντέχει καμιά σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Αυτή τη λογική, στην πραγματικότητα υπηρετεί σήμερα ο Καρτερός. Μπορεί να μην χρειάζεται πλέον να υπερασπίζεται τα… καλά της πυρηνική ενέργειας, αλλά σε σχέση με τα θέματα της επικαιρότητας επιμένει στο ρόλο της επικοινωνιακής πρώτης γραμμής του Αλέξη Τσίπρα.

Και στο πλαίσιο αυτού του ρόλου έχει αναλάβει να πείσει για το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως το αφήγημα για το τέλος της επιτροπείας. Επειδή μάλιστα αυτό το αφήγημα δεν πολυπερπατάει και δεν μπορεί να υποστηρίξει πειστικά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα «φέρει την ανάπτυξη» έχει αποφασίσει ότι χρειάζεται να προσφέρει στο κοινό έναν κοινό εχθρό: τον Βαγέλη Μαρινάκη.

Μικρή σημασία έχει ότι κάποτε ήταν το Μαξίμου του Τσίπρα που επιδίωκε επικοινωνία με τον Μαρινάκη ή ότι ο Μαρινάκης δεν διεκδικεί δημόσια έργα και κρατικό χρήμα. Ήταν βολικός εχθρός, ιδίως από τη στιγμή Καμμένος και Κοντονής συντηρούσαν την ποινική δίωξη με τη βοήθεια «πρόθυμων» δικαστικών και ανακριτικών υπαλλήλων.

Έτσι και σήμερα μπορεί ο Καρτερός να μιλάει απαξιωτικά για «Κυριάκο Μαρινάκη», όμως στην πραγματικότητα με όσα είτε αυτός είτε άλλοι από τον κυβερνητικό επικοινωνιακό μηχανισμό, απλώς γυρνάμε στην εποχή Τσερνομπίλ

Χοντροειδή ψέματα, ωραιοποίηση της πραγματικότητας, συγκαλύψεις της πραγματικής διάστασης φαινομένων, γίνονται όλο και περισσότερο στοιχεία της πολιτικής απεύθυνσης που κάνουν .

Και το χειρότερο από αυτά είναι ότι δεν μετρούν ότι ορίζοντας όλων αυτών είναι η κατάρρευση της ίδιας της εμπιστοσύνης της κοινωνίας στη δυνατότητα να έχει από κάπου αντικειμενική κατά το δυνατόν ενημέρωση. Γι’ αυτό με τη σειρά του οδηγεί στη συνωμοσιολογία, στη λογική του ψιθύρου, στα παράλογα ψεύδη και την ενίσχυση της ακροδεξιάς.

πηγη

Σχετικές δημοσιεύσεις