Ένα παιδί αναζητώντας τον παράδεισο

Ένα παγκάκι χιονισμένο στη μέση του πουθενά, αναπολεί μονάχο του τις ώρες και τις στιγμές κάποιου έρημου διαβάτη.
Δάση παγωμένα, δέντρα γυμνά και στοιχειωμένα, πουλιά κυνηγημένα από το κρύο το βοριά βρίσκουν καταφύγιο σε φύλλα τσακισμένα.
Ατμόσφαιρα μελαγχολίας απλώνεται αστραπιαία σαν ασταμάτητη βροχή στον μακρινό και άπειρο ορίζοντα, που σαν όαση γλαφυρή απεικονίζεται στις κόρες των ματιών που κρυσταλλώνουν στιγμιαία.

Σκιές σαλεύουν και αντικείμενα νεκρά αποκτούν ζωή.
Φως αχνό διαδραματίζεται στη σκεπή του ουρανού που είναι ακατόρθωτη να την αγγίξεις με τα δυο σου ταπεινά τα χέρια.
Σαν κερί που τρεμοπαίζει από το φύσημα του αέρα και το φως άλλοτε σιωπά και άλλοτε δυναμώνει, ο ήλιος αποδυναμωμένος ελάχιστα φωτίζει την οικουμένη και όλοι συμμετέχουν σε ένα θέατρο σκιών.

Ένας λύκος θαρραλέος στέκεται στην υψηλότερη κορυφή ενός βουνού και το ουρλιαχτό του αντηχεί στο βαθύτερο στρώμα μελαγχολίας της μοναξιάς και η ηχώ του συνεχίζει να ταξιδεύει άγνωστα στο χρόνο.
Ένα βλέμμα παιδικό διακρίνεις να κοιτάζει στο σκοτάδι.
Μία όαση που απλώνεται ξαφνικά δίνοντας και πάλι ζωή, μα ο φόβος δυναμώνει το καρδιοχτύπι, η ανάσα γίνεται βαριά και ο αναστεναγμός σκεπάζει τη ψυχή και εκείνη ξαγρυπνά.

Μια γλυκιά μελωδία ενός σκονισμένου πιάνου ακούγεται ξανά…

«Η σκιά της καλοσύνης καλύπτει το δάκρυ που κυλά. Η ελπίδα παραμένει, ο δρόμος της αγάπης. Ακολούθησε το βήμα να τη βρεις. Λίκνισε τη κούνια να κοιμηθείς και αναπαύσου με ειρήνη. Ένας δρόμος που οδηγεί σε μια βαθιά ελευθερία σε προσμένει»…

Σχετικές δημοσιεύσεις