Η Σοφία Βέμπο… Μιλάει

Μες στους δρόμους τρυγυρνάνε
οι μανάδες και κοιτάνε ν’ αντικρίσουνε
τα παιδιά τους π’ ορκιστήκαν στο σταθμό
όταν χωριστήκαν να νικήσουνε.
Μα για ‘κεινους που ‘χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει ας χαιρόμαστε
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει
κάθε πόνο της ας πάψει κι ας ευχόμαστε.
Παιδιά της Ελλάδος παιδιά που σκληρά πολεμάτε
πάνω στα βουνά, παιδιά στην γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες να ‘ρθετε ξανά.
Λέω σ’ όσες αγαπούνε και για κάποιον ξενυχτούνε
και στενάζουνε πως η πίκρα κι η τρεμούλα
σε μια τίμια Ελληνοπούλα δεν ταιριάζουνε.
Ελληνίδες του Ζαλόγγου και της Πόλης
και του λόγγου και Πλακιότησσες
όσο κι αν πικρά πονούμε υπερύφανα
ας πούμε σαν Σουλιώτισσες.
Παιδιά της Ελλάδος παιδιά που σκληρά πολεμάτε
πάνω στα βουνά, παιδιά στην γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες να ‘ρθετε ξανά.
Με της νίκης τα κλαδιά
σας προσμένουμε παιδιά.

Σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς για τη χώρα μας και ακούγοντας το πρωί το ραδιόφωνο που έπαιζε ένα τραγούδι μου, το «Πόσο λυπάμαι» και πίνοντας τον καφέ μου, δεν ξέρω αλλά μου δημιουργήθηκε μια εσωτερική ανάγκη για να τραγουδήσω πάλι το «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» που είναι μια παραλλαγή του τραγουδιού «Ζεχρά».
Το άλλαξε ο Μίμης μου (ο Τραϊφόρος) τότε για το πόλεμο του 1940.
Θυμάμαι ότι πηγαίναμε εγώ και η Γεωργία (Βασιλειάδου) μέσα στα νοσοκομεία για να εμψυχώσουμε τους αρρώστους.
Αχ! Και που δεν πήγαμε, σε νοσοκομεία, σε κλινικές παντού.
Εγώ τραγούδαγα και η Γεωργία τους έπαιζε μικρά σκετσάκια κι αυτοί άλλο που δεν ήθελαν κι έμπηγαν τα γέλια.
Το τι ποδαρόδρομο είχαμε τραβήξει κι εγώ κι αυτή δε λέγεται.

Δύσκολα χρόνια.
Από αρρώστιες άλλο τίποτα.
Ναι αλλά τότε δεν ήμασταν έτσι.
Ήμασταν όλοι μια γροθιά εναντίον τους.

Σήμερα είμαστε μια γροθιά ο ένας εναντίον του άλλου.
Αλλά από τότε άλλαξε κάτι;;;;;;
ΌΧΙ.
Και τώρα πόλεμο δεν έχουμε;;;;;
Δεν έχει σημασία που γίνεται με γραβάτες.
Τώρα έχουμε πόλεμο.

Θυμάμαι, ότι παλιά ρίχνανε δύο τορπίλες και διαλούσαν μια ολόκληρη χώρα. Ακόμα το Ναγκασάκι και η Χιροσίμα δεν έχουν συνέλθει κι ούτε πρόκειται να συνέλθουν…
Σήμερα βάζουν 2 υπογραφές (δεν χρειάζεται παραπάνω) και διαλύουν τη χώρα χωρίς να το πάρεις είδηση και έχεις και την τηλεόραση να σου πιπιλίζει το μυαλό από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Γι’ αυτό κι εγώ δεν βλέπω τηλεόραση.
Τώρα θα μου πεις: στα @ρχ@δια τους.
Ε! καλά τώρα, όχι που θα τους ένοιαζε.
Έχασαν έναν τηλεθεατή.
Ωχ! Κουράστηκα.
Α! Και μην νομίζεις πως ξεμπέρδεψες με μένα θα ξανά ‘ρθω……
Κι έχω πολλά να πω.

Πάω ν’ ανοίξω το ραδιόφωνο.

Καλό ξημέρωμα.

Α! Και κάτω σας έχω το λικε (εγώ είμαι μεγάλη και δεν ξέρω Αγγλικά) με το τραγούδι μου.

Ακούστε το ε!!!!!!

 

Σχετικές δημοσιεύσεις