Όσοι βαδίζουν προς το μελανοσούρουπο, αφήνουν τα ίχνη τους στο μονοπάτι της σκιάς.

Όσοι βαδίζουν προς το μελανοσούρουπο,
αφήνουν τα ίχνη τους στο μονοπάτι της σκιάς.
Δεν είναι λύση το μίσος, η εκδίκηση, η φοβία.
Υπάρχει άλλος δρόμος.
Παιδεία, ανεκτικό πνεύμα και θάρρος για καθαρή ματιά.
Αυτό να είναι το έπαθλο μας, το μέσο μας.

Εκείνοι που κινούν προς την αντίθετη πορεία,
νομίζουν πως οδηγός του είναι το διαφορετικό, η αλλαγή, η διαφώτιση,
μα σφάλλουν.
Λύση δεν είναι η φίμωση,
η ιδεοληπτική κατήχηση που αναπαράγουν κορεσμένα,
η αλλαζονεία της ανανέωσης.
Λύση δεν είναι απλά η θεωρητική αναδόμηση.
Πρόοδο χρειαζόμαστε… Ουσιαστική, πρακτική, καθημερινή.



Παραπλανημένοι όλοι μέσα στις αγκυλώσεις τους,
ξεχνούν την καμπυλότητα του χωροχρονικού συνεχούς,
συναντώνται αντικρυστά και αγκαλιάζονται,
καταλήγουν σε μια αέναη καγκυλώτητα.
Σκοταδισμός και αλλοφροσύνη λέγονται οι σύμβουλοί τους.
Τείνουν να παρασύρουν τους πάντες,
οι οποίοι συνήθως αυθορμήτως και μη καχυπόπτως,
όχι πάντα ανιδιοτελώς,
ακουμπούν την εμπιστοσύνη τους στα χέρια τους.
Σχεδόν πάντα καταλήγει τσαλαπατημένη,
κάτω από λασπωμένες μπότες ή καλογυαλισμένα λουστρίνια.
Ας έδειχναν ότι δεν,
το ήξεραν από την αρχή.

Κύκλος είναι όλα.
Έρχονται και πάνε.
Ανεβαίνουν και κατεβαίνουν.
Κατευθυνόμενα από συμφέροντα και αγορές.
Ένα διαρκές κυνήγι κατάκτησης.

Όσοι θεωρούν εαυτούς αναμάρτητους,
να γνωρίζουν πως κρύβουμε όλοι μέσα,
άλλοι καλύτερα, άλλοι λίγοτερο καλά,
άλλοι σθεναρά, άλλοι εντελώς ανεπιτυχώς,
άλλοι βαθειά μέσα μας, άλλοι κάτω από ένα επιφανειακό πέπλο,
το δικό μας ‘τέρας’.
Στον καθένα μας παίρνει άλλη μορφή, άλλο όνομα.
Στήνει μαζί μας το παιχίδι του όνου και του καρότου.
Κρατάει στο χέρι το καμτσίκι…
Πού ξέρουμε αν στο επόμενο μέτρο χαμένης ορατότητας,
κάνει εντυπωσιακά την εμφάνισή του;



Σχεδόν όλοι, κάποια στιγμή έχουμε επιλέξει, έστω προσωρινά,
μία από τις δύο κατευθύνσεις, έναν από τους δύο ρόλους.

Στο κυκλικό μονοπάτι που περπατούμε,
ας αποθέσουμε απαλά στις δυο του όχθες,
την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη,
το σεβασμό και τη γνώση,
την γνώμη και τη συγνώμη,
την απόδειξη και την αλήθεια
το φως και την αμφίσβητηση για κάθετι από ψηλά επιβαλλόμενο…
Δικοί μας συνοδοιπόροι να είναι πάντα,
με οριστικό προορισμό την ακατάληπτη πολυπόθητη σοφία.
Αυτή που χωρίς να αγγίζουμε ποτέ,
μας κάνει κάθε μέρα ορθότερους,
μήπως μας γλυτώσει κάποτε από την καγκυλώτητα των καιρών μας.

ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ

Σχετικές δημοσιεύσεις