Aκόμη και ο Κώστας Στούπας παρέδωσε τα όπλα

O αρθρογράφος του Capital.gr Kώστας Στούπας είναι από τους πολυδιαβασμένους αρθρογράφους του διαδικτύου. Στα άρθρα του μιλάει για το αυτονόητο με φόντο ένα αμεταρρύθμιστο διεφθαρμένο πελατειακό κράτος που καταπίνει όσους του αντιστέκονται. Ο Κώστας Στούπας λοιπόν μετά από 4 χρόνια κυριαρχίας του Σύριζα στο άρθρο που ακολουθεί μοιάζει να παραδίδει τα όπλα μια και ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι οι επιλογές του κατσιαπλιά λαού μας οδηγούν σε ένα μη αναστρέψιμο τέλος. Το μόνο ευχάριστο στην περίπτωση των Ελλήνων είναι ότι μειώνεται τάχιστα ο πληθυσμός τους και ως το 3.000 θα έχουν εξαλειφθεί από τον πλανήτη απαλάσσοντάς τον από μία ύπουλη εστία μόλυνσης.

Γράφει λοιπόν ο Κώστας Στούπας…

Εν αντιθέσει με τον κοινό παρονομαστή όλων των δημοσκοπήσεων που δείχνουν τη μεγαλύτερη διαφορά που έχει καταγραφεί προεκλογικά σε δημοσκοπήσεις μεταξύ του πρώτου και δεύτερου κόμματος, οι οικονομικοί και χρηματιστηριακοί δείκτες δεν προεξοφλούν την απομάκρυνση μιας καταστροφικής αριστερής κυβέρνησης και την έλευση μιας άλλης περισσότερο φιλικής προς το επιχειρείν και την ανάπτυξη.


Ο Γενικός Δείκτης παραμένει περί τις 600 μονάδες, μόλις 100-150 μονάδες πάνω από τα χαμηλά όταν προεξοφλούσε το 2012 και 2015 Grexit και κατάρρευση και οι τιμές των τραπεζικών μετοχών βρίσκονται πιο κάτω από τα επίπεδα της τελευταίας ανακεφαλαιοποίησης.

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία συνεχίζουν να αυξάνονται με αμείωτους ρυθμούς και μαζί με τις προσαυξήσεις πλέον ξεπερνούν τα 180 δισ. ευρώ, όσο είναι περίπου και το ΑΕΠ της χώρας.

Τα “κόκκινα” δάνεια των τραπεζών συνεχίζουν να κινούνται περί τα 90 δισ. ευρώ και οι τιμές που πιάνουν και τα λίγα που πωλούνται σε εταιρείες και fund που ειδικεύονται σε προβληματικά δάνεια, είναι τέτοιες που δεν αποπνέουν αισιοδοξία.

Με λίγα λόγια η κατάσταση που προεξοφλεί η οικονομία είναι ζοφερότερη από αυτή που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις ενόψει εκλογών.

Η ζοφερή αυτή εικόνα που παρουσιάζουν οι οικονομικοί δείκτες θα μπορούσε να έχει μερικές διαφορετικές ερμηνείες.

Μιλώντας με στελέχη της αγοράς εντός και εκτός της Ελλάδας η εικόνα που αποκομίζει κάποιος είναι πως είτε η διαφορά με την οποία θα επικρατήσει η Ν.Δ. δεν θα είναι επαρκής να εξασφαλίσει αυτοδυναμία είτε δεν θα προκύψει πλειοψηφία 180 βουλευτών για εκλογή προέδρου. Κυρίως όμως αμφιβάλλουν αν η Ν.Δ. συν οι πρόθυμοι να εκλέξουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας το 2020, θα αθροίσουν τον μαγικό αριθμό των 180 βουλευτών.

Η αδυναμία να υπάρξει πλειοψηφία 180 βουλευτών στη νέα Βουλή θεωρείται πιο σημαντική από το αν θα προκύψει αυτοδύναμη ή μη κυβέρνηση.

Τούτο γιατί θα οδηγήσει σε μια περίοδο ακυβερνησίας και πολιτικής αστάθειας κάτι που θα επιδεινώσει περαιτέρω το οικονομικό κλίμα.

Πρόβλημα συσχετισμών…

Ακόμη και ο μαγικός αριθμός των 180 εδρών που εκλέγει Πρόεδρο να προκύψει πολλοί εκτιμούν πως οι συσχετισμοί που υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία δεν θα επιτρέψουν την αυτοδύναμη ή συνεργατική πλειοψηφία να προχωρήσει τις δομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα και η οικονομία.


Στη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ συνεχίζει να υπάρχει μια σημαντική μερίδα η οποία αντιστρατεύεται ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και όπως έγινε και την τριετία 2012-2015 θα τις μπλοκάρει γιατί θα διαθέτει ισχυρά ερείσματα στην κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Το βασικό πρόβλημα της χώρας και της οικονομίας παραμένει το γεγονός πως δεν υπάρχει ένα ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα το οποίο έχει τη διάθεση να στηρίξει ριζικές μεταρρυθμίσεις ικανές να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο.

Η ελληνική κοινωνία παραμένει σχεδόν τριχοτομημένη μεταξύ:

α) Ενός αντισυστημικού μπλοκ που ακούει με ίδια ευκολία μηνύματα με ακροδεξιά απόχρωση όπως και με ακροαριστερή, με την πρώτη απόχρωση να κερδίζει έδαφος μετά το 2015 και τη δεύτερη να χάνει.

β) Ενός κρατικοδίαιτου μπλοκ τα δυο τρίτα του οποίου βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ και το υπόλοιπο σε ΝΔ και ΚΙΝΑΛ το οποίο αγωνίζεται να μην χάσει την πρόσβαση στη “χύτρα” του κρατικού προϋπολογισμού.

γ) Και το υπόλοιπο ένα τρίτο αντιπροσωπεύει κυρίως αυτό που προσδιορίστηκε τα τελευταία χρόνια ως “ευρωπαϊκό τόξο” που στηρίζει κάποιες μεταρρυθμίσεις. Στο μπλοκ αυτό υπάρχει ό,τι έχει απομείνει από την περίφημη μεσαία τάξη, τους μεταρρυθμιστές διανοούμενους και τον ιδιωτικό τομέα που βρίσκεται υπό εκκαθάριση.

Από την παραπάνω “γεωγραφία” και τον συσχετισμό δυνάμεων είναι φανερό πως όποιο μπλοκ θέλει να αναδείξει κυβέρνηση πρέπει να βρει στήριξη σε ένα από τα δύο άλλα.

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κατάφεραν να κερδίσουν εκλογές και να γίνουν κυβέρνηση όταν το β μπλοκ συμμάχησε με το α. Η “κωλοτούμπα” του 2015 όμως έχει απομακρύνει το α μπλοκ ενώ το β μπλοκ, αν διαφανεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ μένει μακριά από την εξουσία και δεν μπορεί να τους προστατέψει, θα αναζητήσει προστασία κυρίως στο ΚΙΝΑΛ το οποίο πολιτικά θα αναγκαστεί να κινηθεί προς τις αντιμεταρρυθμιστικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Με τα ίδια κριτήρια μετακινήθηκε το 2014-2015 προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ κατάφεραν να σχηματίσουν κυβέρνηση το 2012 συσπειρώνοντας το γ με το β μπλοκ.

Η Ν.Δ. μετά το 2016, εκφράζοντας κυρίως το γ μπλοκ προσπαθεί να προσεγγίσει το β μπλοκ υποσχόμενη πως δεν θα γίνουν απολύσεις στο δημόσιο ή άλλες μειώσεις μισθών και συντάξεων από αυτές που έχουν αποφασιστεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να προσεγγίσει το γ μπλοκ μέσω της επιφανειακής στροφής στη σοσιαλδημοκρατία την οποία μέχρι πρότινος εξομοίωνε με το νεοφιλελευθερισμό.

Καθώς ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν αποδειχτεί δεινοί οπορτουνιστές και χωρίς αιδώ αλλάζουν αυτά που λένε ή άλλα λένε και άλλα κάνουν, δεν αποκλείεται να μην βγει η στροφή προς το μπλοκ γ, να επιστρέψουν προς το μπλοκ α της αντισυστημικότητας και του γαλαξία των “ψεκασμένων”. Βέβαια, ο κ. Καρατζαφέρης παλιότερα που επιχείρησε το ίδιο εξαφανίστηκε.


Τα επενδυτικά κεφάλαια δεν μοιάζουν με τους ψηφοφόρους που εντυπωσιάζονται από παχιά λόγια και υποσχέσεις.

Οι επενδυτές καθώς και οι ελίτ του παραγωγικού δυναμικού της χώρας που έχει φύγει στο εξωτερικό και συνεχίζει να φεύγει δεν πρόκειται να επιστρέψουν στην Ελλάδα αν δεν υπάρξουν σαφείς ριζικές αλλαγές, όπως:

-Σταθερό πολιτικό σύστημα που θα εξασφαλίζεται με συνταγματικές αλλαγές.

– Σταθερό φορολογικό σύστημα με χαμηλότερους συντελεστές.

– Ριζικές αλλαγές στη δημόσια παιδεία και λειτουργία μη κρατικών ΑΕΙ ικανών να καλύψουν τις ανάγκες της αγοράς εργασίας.

– Πάταξη της εγκληματικότητας, της ανομίας και πολιτικού “μπαχαλακισμού”.

– Βιώσιμο συνταξιοδοτικό σύστημα του οποίου το πρώτο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι η επίτευξη αναλογίας 1 συνταξιούχου προς 4 εργαζόμενους έναντι 1 προς 1,4 περίπου που είναι σήμερα.

– Μικρότερο και αποδοτικότερο Δημόσιο του οποίου οι μισθοί δεν μπορεί να είναι μεγαλύτεροι από τον ιδιωτικό τομέα που παράγει τα έσοδα του δημοσίου.

Όσο όλο αυτά θα μοιάζουν απίθανο να συμβούν η ελληνική οικονομία θα συνεχίζει να βουλιάζει και οι μισθοί με τις συντάξεις να μειώνονται.

Παρά τη μεγάλη διαφορά που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ καταγράφουν επίσης και την αδυναμία ισχυρής πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας ικανής να οδηγήσει τα πράγματα προς κάποια κατεύθυνση. Το σταθερό αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο των 2/3 εμφανίζεται διασπασμένο όταν προκύπτουν τα ερωτήματα του τι πρέπει να γίνει…

Πηγή πληροφοριών

Σχετικές δημοσιεύσεις