ακάνθινο στεφάνι….Της κοινωνίας νόμοι.. Κωδικοί γενετικοί

Ξέρεις, μωρό μου… Τι να κάνουμε τόσο αέρα και τόσο ουρανό; Εκεί τα άστρα θα χαθούν στα υψηλά, Και η ζωή μας σαν το φόβο αδειανό, Δεν έχεις χρόνο ούτε για τον έρωτα δειλό. Ξέρεις, μωρό μου… Απλά δε συμπίπτεις Με τη δική μου ιδέα για την ευδαιμονία και την οδύνη. Εσύ τόσο όμορφα τα καταρρίπτεις, Που χάνω στον εαυτό μου την εμπιστοσύνη. Τι να κάνουμε τόσο φως και τόσο ήλιο,. Αφού δεν πρόκειται να αναβλέπουν οι τυφλοί. Γνωρίζεις καλά τον σπαραγμό εμφύλιο Και κουβαλάς τη ζωή διπλή. Ξέρεις, μωρό μου… Απλά δε συμπίπτεις Με τη δική μου ιδέα για της ζωής την γραμμή. Εσύ απ’ την παλάμη μου την μοίρα αποκαλύπτεις, Ενώ εγώ διαβάζω της σκέψης σου τη διαδρομή. Τι να κάνουμε τόσους κόσμους παράλληλους
Αφού μέσα στο σπίτι δεν ξέρουμε να ζούμε. Γεμίσαμε πληγές αμέτρητες, Τον θάνατο περιμένοντας, ψευτοζούμε. Ξέρεις, μωρό μου… Απλά δε συμπίπτεις Με τη δική μου ιδέα Για του ψωμιού τη μυρωδιά. Εσύ την τρυφερότητα υποκρύπτεις, Ενώ εγώ απογυμνώνω την καρδιά. Δεν έχω θέση μέσα στην δική σου μοναξιά Και στην δική μου δε σε άφησα να μπεις. Ακόμα κρατάμε την περήφανη κορμοστασιά, Την απόγνωσή μας να μην καταλάβει κανείς. Της κοινωνίας νόμοι; Κωδικοί γενετικοί;
Τι είν’ αυτό που μας μουδιάζει; Είμαι γυναίκα με ευοσμία αιρετική Και ο σκοπός μου τα μέσα αγιάζει. Εσύ καλύτερα απ’ όλους ξέρεις να σιωπάς, Ανοίγεις πύλες με χαμόγελο-φυρμάνι. Μες στην καρδιά μου ζεις ως πράος βασιλιάς.. Ο μόνος που δε μου φόρεσε ακάνθινο στεφάνι….

έγραψε το πιτσιρικι

Σχετικές δημοσιεύσεις