Σε ονόμασα Έρωτα…

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  


Άσε με πάλι να σου πω για χρόνια περασμένα για τα τραγούδια που αγαπώ
τα παραπονεμένα.. Ξημέρωσαν χειμώνες στα μάτια μου μπροστά και στάζουνε εικόνες στου κόσμου τα σκαλιά.. Αγάπη μου φοβάμαι κρυμμένη στις σιωπές δε θέλω να θυμάμαι άλλες μας στιγμές.. Στα παραπονεμένα μου τραγούδια θα σε βρίσκω σ’ αυτά τα πονεμένα μου που είπα σ’ αγαπώ…
Ένα παράπονο ακόμα σου χρωστάω έδινες όρκους που δε κράτησαν πολύ
ένα παράπονο ακόμα κουβαλάω ένα παράπονο του τέλους μας αρχή..
Φυλάω δυο αναπνοές πάνω στα χείλη μου ζωές μέσα στα σπλάχνα μου θυμός στα δυο μου μάτια καημός μέσα μου κλαίνε οι αλήθειες, κυλάνε δάκρυα συνήθειες.. δεν έχω σκέψεις να σε κλείσω γι’ αυτό άσε με να σ’ αγαπήσω.. Σιωπηλη σε μια άκρη σιγοκλαίς αγαπη μου παραπονεμένη Τι σε βασανίζει γιατί δε μου το λες.. Μ’αγαπάς και το καταλαβαίνω Απ’το βλέμμα σου το μελαγχολικό.. Σκύβω εκεί κάθε βράδυ και αμολάω τα παραπονεμένα δίχτυα μου στα γαλανα τα μάτια σου.. Μες στων ματιών σου τις γαλάζιες θάλασσες πόσα καράβια μ’ όνειρα δε χάλασες καράβια που σκοπό τους είχαν βάλει ν’αράξουν στης αγάπης το λιμάνι.. Να με δεις στον ύπνο σου. Έγινε ανάγκη μου. Σε ονόμασα Έρωτα.. Καθημερινά περνούν τα χρόνια μας τα ακίνητα.. Κι αχόρταγες ερωτήσεις. Πρόσωπο, έλεος, ρίγος. Ένας έρωτας,
Και μια τύψη… Ξημέρωμα. Οι δρόμοι της πόλης. Μιλάνε πότε σε σένα, πότε σε εμένα.. Δεν βρίσκω από πού ν’ αρχίσω.. Γλιστράει η πράξη…Πλέκει λόγια και τα ξεμπλέκει.. Αυτό που αρνούμαι είναι να τα ρωτήσω αν τέλειωσε η αγάπη, ή αν βαδίζει σαν κι εμένα και αυτή, ξυπόλητη, ή ίσως αν είδαν πουθενά τον ουρανό μου.. Θέλω έναν Θεό να μου πει «αυτό λέγεται έτσι. και είναι καλό» Κουράστηκα πια να μαντεύω. Αύριο είναι Κυριακή. Θα κοιμηθώ….

εγραψε το πιτσιρικι

Σχετικές δημοσιεύσεις