«Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά»

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   

Η χώρα είναι κυριολεκτικά για τον π@ύτσo…

Αν είσαι νέος, μην φύγεις από την Ελλάδα για να βγάλεις πολλά χρήματα και να γίνεις πλούσιος. Δεν θα γίνεις..Φύγε μονάχα αν θέλεις να ζήσεις με την στοιχειώδη αξιοπρέπεια, σαν άνθρωπος και όχι σαν ποντικός Αν δεν σε ενδιαφέρει αυτό, να μείνεις σε αυτόν τον βόθρο. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι ή το κορίτσι σου.

Θα σου φτάνει αν δεν έχεις πρόβλημα να ζεις αναξιοπρεπής. Κι αν δεν έχεις αγόρι ή κορίτσι, πάρε αγκαζέ έναν παπά· υπάρχουν χιλιάδες και είναι εξ ορισμού «ηθικοί άνθρωποι». Άφησε την ζωή σου στα χέρια των πολιτικών που αγωνίζονται να τα αλλάξουν όλα, στα χέρια των γονιών που σε αγαπούν τόσο που δεν σε αφήνουν να ανασάνεις, στα χέρια των δικαστών που αντιπροσωπεύουν επάξια εκείνο που στην πραγματικότητα είναι η ελληνική κοινωνία:

Μια πόρvη που το παίζει παρθένα! Από μπροστά παρθένα κι από πίσω μπαίνουν …τρένα! Δεν κατάντησε έτσι, όπως ψευδώς κάποια άλλα λαμόγια –αριστερά ή δεξιά– σου ψιθυρίζουν. Έτσι ήταν πάντα. Όλοι ίδιοι. Όλοι αθώοι. Όλοι ένοχοι. Ελάχιστοι με δική τους ταυτότητα…Οι πιο πολλοί από αυτούς στην απομόνωση, φυγάδες στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, φυλακισμένοι, παραδομένοι αλλά με δάκρυα στα μάτια ακόμα. Άνθρωποι.

«Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά», έγραφε η Κατερίνα η Γώγου. Όσο ζούσε βογκώντας, πριν την ισοπεδώσουνε. Διάβασε τους στίχους παρακάτω και μην παραμυθιάζεσαι πως κάτι έχει αλλάξει τα χρόνια που μεσολάβησαν, ούτε να καταπίνεις το δόλωμα πως κάτι θα αλλάξει αύριο στην χώρα της Μαρμότας. Τίποτα δεν θα αλλάξει. «Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα» που κάνουν τραμπάλα στην ταράτσα μιας ετοιμόρροπης χώρας.

Άλλοι κάνουν όνειρα και λάμπει το πρόσωπο τους σαν τον ήλιο, μα οι δικοί μας φίλοι μένουν εδώ και «παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται». Σε βασανίζουν τα όνειρα σε αυτή την χώρα. Δεν είναι μονάχα οι εφιάλτες όπως συμβαίνει παντού στον κόσμο. Εδώ, τα όνειρα δεν αντέχονται. Σου τρυπούν τα μηνίγγια και σου καίνε τα μάτια τα όνειρα, όπως κυκλοφορείς μονάχος ανάμεσα στα ζόμπι της μεταμνημονιακής Ελλάδας. Φύγε! Χωρίς θόρυβο και χωρίς εξηγήσεις. Απλά, φύγε…

Είσαι μόνος και ζεις ανάμεσα σε αθώους. Μόνο αθώους!
Δεν υπάρχει ούτε ένας ένοχος σε αυτή την χώρα. Μόνο αθώοι!
Αναλογίσου για λίγο ποσό επικίνδυνη είναι η κατάσταση αυτή για εσένα. Μέχρι που θα μπορούσε καποιος μπάτσος να σε πυροβολήσει μια μέρα στον δρόμο και είναι κι αυτος αθώος! Φύγε! Αν πάλι εχεις ήδη φύγει, προσπάθησε να μην ξεχνάς. Ο μήνας που περνάς το καλοκαίρι σαν τουρίστας στην χώρα που γεννήθηκες δεν είναι εκείνο που ζούσες εκεί πριν καταφέρεις να την κοπανήσεις. Να θυμάσαι. Να εξασκείς την μνήμη σου. Η μνήμη είναι το γονιδιακό μας ελάττωμα και θέλει προσπάθεια μεγάλη το να είσαι Έλληνας και να μην ξεχνάς.

Πρόσεχε ακόμα το παιδί σου. Στο χέρι σου είναι να του μάθεις την πραγματική ιστορία του τόπου που ζει και του τόπου που γεννήθηκαν οι γονείς του. Μην παρασυρθείς από τις καλές αναμνήσεις που φυλάς μέσα σου και από την παπαρολογία μιας «παράδοσης» και υποτιθέμενης «ελληνικότητας» τόσο αντιδραστικής όσο και η fake ορθόδοξη πίστη του έθνους μας.

Καληνύχτα σας


  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   

Σχετικές δημοσιεύσεις