Να μένεις με τους ανθρώπους που σε αποδέχονται για αυτό που είσαι…

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

     Αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει και να πιστέψει πως κάποτε ήσουνα κι εσύ ενας φυσιολογικός άνθρωπος. Αυτό που κανείς, όσο κοντινός σου και να είναι, δεν πρόκειται να καταλάβει ποτέ. Πως κι εσύ κάποτε γυρνούσες στα μπαράκια μέχρι τις 3 τα ξημερώματα, ότι κι εσύ χόρευες έστω κι αν δεν έπινες πολύ, ότι κι εσύ είχες όνειρα (θα μπορούσες να τα πεις και άπιαστα), πως κι εσύ είχες πείσμα, είχες θάρρος, είχες δύναμη, είχες φιλοδοξίες, ένιωθες ζωντανή κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Πως κι εσύ γελούσες με ηλίθια αστεία,…

Διαβάστε περισσότερα