Πλάσματα της μιας στιγμής μέσα σε φευγαλέες παραστάσεις

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Ταξιδεύουμε στο πεπερασμένο μέλλον μας με χαραγμένη την πεποίθηση ότι η ζωή μας θα κρατήσει για πάντα. Έχουμε χρόνο. Έτσι νομίζουμε! Και προσπερνάμε τις μικρές αυθεντικές στιγμές της καθημερινότητας μας. Ένα σ’ αγαπώ, μία αγκαλιά, ένα φιλί, δυνατά γέλια, μία βόλτα, ένα ταξίδι, να πετάξουμε την ομπρέλα και να βαδίσουμε στην βροχή χέρι-χέρι, να σταθούμε και να μυρίσουμε ένα γιασεμί, να προσφέρουμε ένα τριαντάφυλλο, να κοιτάξουμε τα λαμπερά άστρα στον κατασκότεινο ουρανό.

Αχ, και οι άνθρωποι της ζωής μας. Αυτοί οι δεδομένοι άνθρωποι. Αόρατοι – ορατοί στην καθημερινότητα μας. Κάποια στιγμή, νομίζουμε πως θα βρούμε το χρόνο και τον τρόπο να τους πούμε ένα ακόμα σ’αγαπώ, ένα ακόμα ευχαριστώ, να τους αγκαλιάσουμε σφιχτά ξανά.


Αναβάλλουμε τα θέλω μας για αύριο. Σε αυτό το άπιαστο και μακρινό αύριο πόσα κομμάτια της ζωής μας χάθηκαν πριν καν γεννηθούν;

Σπαταλάμε πολύτιμο χρόνο από την παράσταση της ζωής μας σε ανύπαρκτος κομπάρσους για να γίνουμε αρεστοί ή να κερδίσουμε από αυτούς. Ξεχνάνε πως στην αυλαία της, δε γνωρίζουμε αν θα χαμογελάμε, θα κλαίμε ή θα έχουμε ανάμικτα συναισθήματα. Άλλωστε δεν έχει σημασία, η υπόθεση της είναι εξαρχής άγνωστη. Θα αποχωρήσουμε μόνοι μας, όπως μπήκαμε σε αυτή. Ένας μονόλογος είναι. Χωρίς σενάριο. Οφείλουμε να εξελίξουμε, διαμορφώσουμε και εξανθρωπίσουμε τον εαυτό μας κατά την διάρκεια της, και όσο θα κρατάει πρέπει να έχουμε πάθος, επιμονή και στόχους. Να γίνουμε ο προβολέας που θα φωτίσει τα σκοτάδια των άλλων. Και αν τύχει και χάσουμε τα λόγια μας, τα βήματα μας, ή πέσουμε, καθήκον μας να σηκωθούμε, χρέος μας να την τελειώσουμε. Και αν γραφτεί η όποια κρητική, θα είναι ανούσια, διότι δεν έχουμε δεύτερη ευκαιρία να την ξανανεβάσουμε.

Πως θα κερδίσουμε άραγε την πολυπόθητη αιωνιότητα; Είναι απλό – κρατώντας την παράσταση αυθεντική, γεμάτη αληθινή αγάπη, ειλικρίνεια, σεβασμό, βαθύ νοιάξιμο, ενσυναίσθηση, αλληλεγγύη και με την καλύτερη εκδοχή του γνήσιου εαυτού μας. Με καλές αναμνήσεις που θα δημιουργήσουμε στους άλλους. Έτσι θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα τους. Έτσι θα κερδίσουμε άραγε την πολυπόθητη αιωνιότητα.

Γι’ αυτό ας μείνουμε στο τώρα, το χθες χάθηκε, το αύριο είναι μακρινό μέλλον, ας ζήσουμε την στιγμή με προτεραιότητα τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας, όλοι οι άλλοι ρόλοι (δουλειά, σπουδές κλπ) πρέπει να έπονται.

Α! Μάλλον, πάλι ξέχασες, ένα σ’αγαπώ και ένα ευχαριστώ, κοίτα δίπλα σου!

Σχετικές δημοσιεύσεις