«Οι αθώοι ανάμεσά μας» και το ταξίδι στον πυθμένα της ψυχής

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   
  •  
  •  

Στο καινούργιο της μυθιστόρημα που έχει τίτλο «Οι αθώοι ανάμεσά μας», η Δραμητινού τιθασεύει τα λυρικά της πετάγματα για να μας δώσει, σε ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, ιστορίες και εικόνες των δυστυχισμένων της ζωής, των ταπεινωμένων και καταφρονεμένων των «αθώων», που η ζωή τους αδίκησε, των «αθώων» που βρίσκονται δίπλα μας και ενώ τους βλέπουμε καθημερινά είναι αόρατοι σε μας σαν να μην υπάρχουν.

«Επιλέγουμε πολλές φορές το ρόλο του θύματος, είναι πιο ηρωικός» εξηγεί «στο Καρφί» η συγγραφέας Ελένη Δραμητινού.



Συνέντευξη στην Πέννυ Κροντηρά

Κάθε βιβλίο που συγγράφει είναι ένα ταξίδι στις αδυναμίες και τα προβλήματα των ανθρώπων, τα οποία η ίδια βιώνει στο έπακρο, καθώς δεν μένει απλή παρατηρήτρια αλλά επιδιώκει να εξερευνά την ουσία τους μέσα από διαπροσωπικές επαφές με τους ανθρώπους που τα κουβαλούν ως φορτίο.

«Οι αθώοι ανάμεσά μας», το νέο βιβλίο της Ελένης Δραμητινού αντιπροσωπεύει αυτό ακριβώς το ταξίδι στον πυθμένα της ψυχής των ανθρώπων που κουβαλούν το δικό τους ζυγό. Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στις 11 Νοεμβρίου στις 19:00, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Βιβλιοπωλείου Πατάκη (Ακαδημίας 65).

Ποιο το έναυσμα και η εσωτερική ανάγκη που σας οδήγησε στη συγγραφή βιβλίων;

Από μικρή είχα μέσα μου μια σιωπή, ένα διαρκή διάλογο με τον «μέσα μου κρυμμένο άνθρωπο». Βρήκα στην γραφή μια διέξοδο να σπάσω αυτή την αφόρητη σιωπή και να εκφράσω την αθέατη πλευρά των πραγμάτων που τόσο συχνά παρατηρούσα και έψαχνα γύρω μου. Έτσι δραπέτευσε από την ανυπαρξία ο λόγος μέσα στις γραπτές λέξεις. Έγραφα μικρά διηγήματα, ιστορίες που άκουγα από την μικρασιάτισσα μητέρα μου και τους κρητικούς παππούδες μου. Μαγεύτηκα με τις ατέλειωτες αφηγήσεις των γερόντων στα καφενεία της Κρήτης. Τα πρώτα μου διηγήματα εκδόθηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά. Ακολούθησε το πρώτο μυθιστόρημα η «Γκιουζέλ Ανθή» το 2012. Αργότερα το δεύτερο μυθιστόρημα με τίτλο «Δυο φορές εγώ» το 2104.

Απολαμβάνετε ήδη μία πολύ καλή συγγραφική πορεία με διακρίσεις, καθώς έχετε λάβει δύο βραβεία. Ποια τα θέματα που σας ιντριγκάρουν και σας εμπνέουν;

Οι ιστορίες των ανθρώπων πάντα με ενδιέφεραν ιδιαίτερα. Οι πορείες της ζωής μέσα στο χρόνο και σε οποιαδήποτε ιστορική εποχή που τις διαμορφώνει και τις δοκιμάζει.

Στο τελευταίο σας βιβλίο «Οι αθώοι ανάμεσά μας» ασχολείστε με το δίπολο θύτης – θύμα. Τελικά όλοι έχουμε δύο όψεις; Και γιατί επιλέγουμε πάντα το ρόλο του θύματος;

Υπάρχουν άνθρωποι που λάμπουν σαν ήλιοι, άλλοι είναι σαν τα αστέρια δεν τα βλέπεις αλλά είναι εκεί και το ξέρεις, και κάποιοι είναι σαν μαύρες τρύπες του σύμπαντος και απορροφούν το φως. Νομίζω, οι άνθρωποι μπαίνουν μέσα στο ρόλο του θύτη και του θύματος αναλόγως ποιος θα τους δώσει χώρο να εισβάλουν στο σενάριο της ζωής τους. Επιλέγουμε πολλές φορές το ρόλο του θύματος, είναι πιο ηρωικός. Νιώθουμε σαν μάρτυρες, υπάρχει μια ταύτιση του καλού με το θύμα.

Οι εσωτερικές αιχμές μας είναι αυτές που έχουν οδηγήσει την κοινωνία να έχει ένα πιο σκληρό πρόσωπο ή αντιθέτως το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας μας έχει καταστήσει αδύναμους ανθρώπους;

Οι εσωτερικοί πόλεμοι του καθένα μας, οπωσδήποτε καταλήγουν σε συγκρούσεις με τους άλλους συνανθρώπους μας. Αν προσπαθήσει κάθε ένας από εμάς να πλησιάσει τον διπλανό του με αγάπη και ενσυναίσθηση οι κοινωνίες θα προάγουν τα θετικά χαρακτηριστικά τους.

Η «μάχη» είναι με τον εαυτό μας ή με τους άλλους;

Η μάχη είναι ο πόλεμος με τον ίδιο μας τον εαυτό, είναι μια διαρκής στάση ζωής φέρνοντας αλλαγές και βελτίωση μέσα στο χρόνο.

Το βιβλίο καταλήγει σε λύτρωση για τους ήρωες;

Όλοι οι ήρωες των βιβλίων μου προσπαθούν να μάθουν από τα λάθη και τις παραλείψεις τους, στη διάρκεια όλου του λογοτεχνικού τους χρόνου, να συγχωρέσουν τα δικά τους ατοπήματα και των άλλων. Η λύτρωση έρχεται με την συχώρεση, χωρίς το δηλητήριο του θυμού που μας κρατάει δέσμιους σε δυσάρεστα γεγονότα. Προσπαθώ να βρω ένα δρόμο για τον καθένα τους ώστε να απελευθερωθούν γιατί τους αγάπησα πολύ κουβαλώντας τους μέσα μου.

Επηρεάζεστε από την τρέχουσα επικαιρότητα για τη θεματολογία σας;

Η επικαιρότητα δεν αφήνει ανεπηρέαστη την ζωή μας. Καθετί που προβληματίζει και διαμορφώνει το γίγνεσθαι αφορά τις ιστορίες των βιβλίων.

Στο βιβλίο θίγετε ευαίσθητα ζητήματα όπως αυτό της μάστιγας των ναρκωτικών, του καρκίνου, το θέμα της αναπηρίας αλλά και της επαιτείας καθώς και το ζήτημα της εποχής μας τη παχυσαρκία. Πόσο δύσκολο είναι να αποτυπώνετε στο χαρτί αυτά τα ζητήματα;

Όταν γράφεις για τους ανθρώπους που ζουν πέρα από το σύνορο που έχουμε μάθει να λέμε φυσιολογικό, φτιάχνοντας ένα φαντασιακό κουκούλι γύρω τους να πορεύονται, είναι δύσκολο να μείνεις ανεπηρέαστος. Μπαίνεις στο πετσί των φόβων τους, τους πονάς. Μπήκα σε λεωφορεία και στο μετρό, ταξίδεψα και μίλησα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που αργότερα περιέγραψα. Γνώρισα μητέρες που είχαν παιδιά με αναπηρία, ένιωσα την αγωνία τους για την φροντίδα του παιδιού τους αφού φύγουν από την ζωή. Μπήκα σε μικρές πλατείες που το παγκάκι ήταν το σπιτικό των παρατημένων ανθρώπων. Επισκέφτηκα πολλές φορές το κοιμητήριο, άναψα το κερί μου και έφαγα το στάρι από τα κόλλυβα των πονεμένων και σαλεμένων γυναικών. Άκουσα τις ιστορίες τους. Παρηγόρησα και παρηγορήθηκα.

Έχετε άγχος για κάθε νέο βιβλίο που γράφετε ως προς την ανταπόκριση των αναγνωστών;

Στην αρχή έχω αρκετή αγωνία αν θα βρουν οι αναγνώστες αυτό που προσπαθώ να κρύψω κάτω από τις λέξεις. Είναι ένα παιδί που το αγάπησα πολύ και το αφήνω στο ταξίδι του.

Είναι δύσκολη η διαδικασία της συγγραφής; Πως βιώνετε τη δημιουργική περίοδο;

Στην περίοδο της γραφής ζω σε δυο σύμπαντα. Το ρεαλιστικό και το λογοτεχνικό. Συχνά με παρασύρουν οι άνθρωποι των λέξεων στον κόσμο τους, μέχρι να γεννηθούν και εγώ πια να καταφέρω να τους αφήσω στο ταξίδι τους.

Είστε δεκτική στην αυστηρή κριτική;

Πάντα ακούω και μαθαίνω όλες τις απόψεις. Είναι η άλλη ματιά.

Από όσο γνωρίζω βρίσκεστε ήδη στη διαδικασία γραφής του επόμενου βιβλίου σας. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για το τι πραγματεύεται;



Είναι ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης και φεμινιστικής απελευθέρωσης μιας γυναίκας και των ανδρών που την περιβάλλουν στα ταραγμένα χρόνια του Κριμαϊκού πολέμου στην Οδησσό του1919, έως σήμερα.

Πως βρίσκετε τη θεατρική ή τηλεοπτική μεταφορά κάποιων βιβλίων;

Όταν γίνεται σωστή προσέγγιση στο βιβλίο την βρίσκω θετική πολλαπλασιάζει τους ακουστές του έργου.

Ρεαλισμός, ιδεαλισμός, κυνισμός, σουρεαλισμός, ρομαντισμός… έχουν όλα θέση στον τρόπο γραφής σας;

Όλοι και όλα αποτελούν μίγμα γραφής, όπως όλοι και όλα αποτελούν τον κόσμο μας.

Ποιο είναι το βιβλίο ή ο συγγραφέας που διαβάσατε και ενδεχομένως έχει επηρεάσει την οπτική σας;

Ο καπετάν Μιχάλης του Ν. Καζαντζάκη, η Κ. Δημουλά, η Αλίς Μονρό, ο Μάρκες, η Τόνι Μόρισον.

*Δημοσιεύτηκε στο «Καρφί» του Σαββατοκύριακου

Πηγή πληροφοριών


  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   
  •  
  •  

Σχετικές δημοσιεύσεις