Ακροβάτης

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   

Όσο κι αν τρομάζει, καμία αίσθηση βεβαιότητας για το μέλλον δεν είναι αρκετή για να μπορεί κανείς να το γνωρίζει. Μείνε στο παρόν. Ό,τι έζησες πλέον έχει φύγει κι ό,τι βρίσκεται μπροστά δεν είναι παρά μία άβυσσος απεριόριστων πιθανών σεναρίων.

Απόλαυσε το τώρα, ζήσε σ’ αυτό σαν να μην υπάρχει πριν και μετά. Είσαι εσύ και τα δευτερόλεπτα που αδιάκοπα κυλάνε, καθώς εσύ περιμένεις. Πάντα κάτι περιμένεις και, βασικά, παρατήρησε πως αυτό που κάνεις τώρα είναι τόσο μα τόσο λίγο και μικρό για τις προσδοκίες που έχεις για τον εαυτό σου.

Είναι καλό να έχουμε όνειρα και να βλέπουμε μπροστά, μας βοηθά να οργανώνουμε τον χρόνο μας ώστε να πετυχαίνουμε τους στόχους πού θέτουμε.  Δεν φτάνει αυτό όμως.

Αλήθεια πόσο συχνά λες στους ανθρώπους σου ότι τους αγαπάς; Τους το δείχνεις; Γιατί να τους το δείξεις; Ξέρεις ότι κι αύριο μέρα είναι. Μια τέλεια μέρα που θα ξημερώσει, θα την υποδεχτείς και θα την πετάξεις στα σκουπίδια λέγοντας στον εαυτό σου πως και «αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα». Άλλη μια μέρα ή άλλη μια ευκαιρία; Και πες έρχεται το αύριο, ο άνθρωπος σου θα είναι εκεί; Και τελικά ποιος αλλάζει, η μέρα ή εσύ;

Πόσο συχνά υπερασπίζεσαι κάποιον που αδικείται σε μια στιγμή αδυναμίας; Συνήθως ασχολείσαι με κάτι, όχι πως κρύβεσαι, απλά είσαι σαν ελέφαντας πίσω από μια καρφίτσα και μέσα σου καθησυχάζεσαι με τη σκέψη ότι την επόμενη φορά που θα αντιληφθείς κάτι τέτοιο, «θα προσπαθήσεις» να πάρεις θέση, μα ξέρεις ότι δεν θα το κάνεις, όπως ξέρεις ότι κάθε Δευτέρα θα είναι η ίδια Δευτέρα που ήταν όλα αυτά τα χρόνια κι αν κάτι άλλαξε όλο αυτό τον καιρό, τότε αυτό ήσουν εσύ.

Ζούμε με ένα παράπονο, αυτό μιας χαμένης ζωής που ολοκλήρωσε τον κύκλο της κι ακόμα λησμονούμε. Το μάτι χαζεύει σε άκυρα σημεία, ανυποψίαστες στιγμές και τα επόμενα δέκα χρόνια μπαίνουν στο μικροσκόπιο. Σε κατάσταση ύπνωσης, το μυαλό περιφέρεται σε διαστάσεις, κάνει υποθέσεις και εξαφανίζει κάθε ίχνος από το βαρετό και άσκοπο παρόν.

Αναβολές που γίναν ταφόπλακες στιγμών, κάνουν τον χρόνο να φαίνεται περισσότερο σαν ύπουλο κακό που αργά και σιωπηλά μας εξουδετερώνει, παρά θεραπευτή των πάντων. Και ναι, ζεις την κάθε μέρα περιμένοντας την επόμενη, νοσταλγώντας την προηγούμενη. Και στις δύο περιπτώσεις, χάνεις το νόημα. Ίσως, όντως, ο σκοπός της κάθε ημέρας να είναι ο ερχομός της επόμενης. Εσύ που ζεις;


  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   

Σχετικές δημοσιεύσεις