Να χαθώ στα βήματα

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   

Κι αν ο κόσμος δεν σταματά στη δική σου μελαγχολία είναι γιατί ζει μέσα σε νάυλον περιτυλίγματα με αγχολυτικά και πρέζα…

Δεν τον αγγίζει η κατάθλιψή σου, δεν υπάρχεις στα μάτια του. Σκιά είσαι που σε προσπερνάει το ψεύτικο ήθος του. Αιωρείται πάνω σου, κάθεται δίπλα σου στη στάση του λεωφορείου, σε κοιτάει απο τις βιτρίνες, αλλά μέσα σου δεν θα ᾽ναι ποτέ.

Μέσα του όμως θα βαδίζεις πάντα… Σ᾽ αυτούς τους δρόμους που τόσο καλά γνωρίζεις αλλά δεν θα είναι ποτέ δικοί σου, μόνο κατι μικρά περάσματα κρατάς αλλά και πάλι για λίγο, μέχρι να βρεθείς στις μεγάλες λεωφόρους…

Αυτός ο κόσμος δεν θα σταματήσει ποτέ στη δική σου μελαγχολία γιατί δεν έχει μάθει να σταματάει. Είναι το λεωφορείο που δεν θα σε φτάσει ποτέ στον προορισμό σου. Είναι το εισιτήριο που ξέχασες να βγάλεις. Σε πετάει έξω στην τρίτη στάση, γιατί στην πρώτη και στη δεύτερη δε σ᾽ έχει καν πάρει χαμπάρι, και σε κοιτάει με ειρωνία και χαμόγελο καθώς απομακρύνεσαι απ᾽ τα μάτια του. Μετά την πρώτη στροφή το αντιλαμβάνεσαι, έτσι…; Δεν υπήρξες ποτέ. Εσύ, κι οι χιλιάδες σαν κι εσένα…

Αυτός ο κόσμος, αν δεν το έχεις ακόμα αντιληφθεί, δεν σταμάτησε ποτέ στη δική σου μελαγχολία. Έμεινε στις καταθλίψεις «αχαριστίας» όλων αυτών των ξανθών και μη κυριών που με περίσσια «υποκριτική οδύνη» εξηγούν γιατί στέρησαν από τον κόσμο, που μέρος του αποτελείς κι εσύ, την παρουσία τους… Και άντε ξανά από την αρχή μέχρι την επόμενη κατάθλιψη.

Αυτός ο κόσμος δεν σταματήσε ούτε και θα σταματήσει ποτέ στη δική σου μελαγχολία γιατί δεν αναρωτήθηκες ποτέ: ποιός είσαι εσύ που έχεις δικαίωμα να μελαγχολήσεις;


  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   

Σχετικές δημοσιεύσεις