Της ζωής ο κύκλος

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   

Σιδερόπορτες σκουριασμένες να κρατάνε με πείσμα τον τελευταίο σοβά της κολώνας… Νούμερα διεύθυνσης που την ξεχάσαν όλοι να μην λεν να ξεθωριάσουν… Κουφάρια με παράθυρα ανοιχτά και άδεια να επιμένουν σαν παλιοί αριστοκράτες πως δεν έχασαν εκείνη την παλιά τους αίγλη…


Σπίτια περήφανα, μοναχικά… Εκείνα που έθρεψαν στη μήτρα τους γέλια, έρωτες, δάκρυα, κυριακάτικα τραπέζια και παιδιά να σπάνε βάζα και να κρύβουν τα παιχνίδια τους… Σπίτια γατζωμένα από το μόνο που ξέρουν τώρα πια, τη νοσταλγία… Σαν μια γυναίκα του έρωτα μάγισσα που τώρα πια, έχοντας διαβεί τα περισσότερα κατώφλια του χρόνου, στέκεται στο αρχοντικό της μπουντουάρ και αναπολεί… Όλους εκείνους που άφησαν ένα σημάδι στην ψυχή ή στο κορμί…


Να σε κοιτούν με μάτια επίμονα πίσω από τους σιδερένιους φράχτες εκείνοι που ντύνονται με τα κουρέλια του χθες και της απληστίας μας… Κι εσύ να στέκεις εκεί ακίνητος… Ένοχος για τα κουρέλια π’ άφησες, περήφανος που δεν τα χρειάστηκες ποτέ… Να σε φοβούνται εκείνοι που απέκτησαν το χρώμα του τέρατος μέσα από τις οθόνες και τα κανάλια… Να σε καλωσορίζουν εκείνοι που γνώρισαν τον «Ξένιο Δία»… Κρύβονται στα υπόστεγα του «ξένου» και πλησιάζουν, ίδια σκυλιά φοβισμένα που ανακαλύπτουν μία καινούρια οσμή… Εκείνη που παντρεύεται με όλες τις οσμές του κόσμου… Εκείνη που κάνει όλες του κόσμου τις οσμές, μία, μοναδική και αδιαίρετη… Εκείνη που μας δένει όλους στην αιωνιότητα με όπλο τον ιδρώτα… Τον ίδιο που έχυσες εσύ κι εκείνοι… Τον ίδιο, τον πικρό ιδρώτα, που χύθηκε στα ξένα χώματα… Ξένα για εκείνους, ξένα για σένα, ξένα για όλους…


Το μόνο που σου απόμεινε σε τούτη εδώ την πόλη είναι το ανοίκειο… Το κρεμασμένο μπαχάρι της άγνωστης γωνιάς της χώρας σου μα και του κόσμου… Το κινέζικο μπαλάκι που ξέφυγε από την ελληνική καρότσα και στέκει τώρα στου υπονόμου την όχθη… Η άδεια πλατεία που ανήκει πλέον στους ίσκιους της και τους απρόσμενους θορύβους… Η κληματαριά που στέκει πλάι να παγώνει τον χρόνο… Οι σκόρπιες εικόνες από κοπέλες να ακροβατούν σε ένα σύρμα από μπογιά… Το «Πωλείται» που υψώνεται και κυριαρχεί στα πάντα και ίσως για πάντα… Σαν την ελπίδα σου που πούλησε ο κοστουμαρισμένος τεχνοκράτης… Σαν το δικό σου αύριο που το αξιοποίησαν σε τιμή κόστους…


Το μόνο που σου απόμεινε σε τούτη εδώ την πόλη είναι το ανοίκειο και τα αποψινά σου βήματα… Το μόνο που σου απόμεινε είναι τα βήματα που σου κρατάνε μυστικό τον προορισμό σου… Το μόνο που σου απόμεινε τα βήματα που δεν γεννήθηκαν ακόμη και η βόλτα που ψάχνει τον εαυτό της…


  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   

Σχετικές δημοσιεύσεις